En toen waren we verliefd… écht verliefd

Afscheid

Juli 2008 – Ik nam als juf afscheid van mijn collega’s om aan de andere kant van het land gelukkig te worden met mijn vriend. Dit afscheid viel me verschrikkelijk zwaar, ik zou mijn collega Anneloes vast niet zo vaak meer zien…

Die middag propte ik mijn Peugeotje vol met de belangrijkste spullen voor een fantastische reis van 4 weken naar Nepal, we vertrokken de volgende dag.
Ondertussen nog even een sms’je sturen naar Anneloes, dat ik haar toch echt wel zou missen en ze me wel moest komen opzoeken. De berichtjes werden langer, intenser en toen ik 48 uur later op een Nepalees terras zat met een biertje in de hand, kon ik niet anders doen dan toegeven dat ik smoorverliefd was, op Anneloes.

Verliefd

Vier weken Nepal werden er twee, ik moest terug naar huis om te ontdekken of deze liefde echt was. En dat wat het! We waren écht verliefd.

Na de nodige hobbels, emoties, ik zonder baan maar met een huis, en Anneloes zonder huis met gelukkig een baan, werd steeds duidelijker hoe diep onze liefde voor elkaar was. Onze omgeving heeft gelukkig alleen maar positief gereageerd en ondanks dat, hebben wij de tijd genomen om te wennen aan de nieuwe situatie. We hebben een jaar gewacht voordat we samen gingen wonen, hoewel het vanaf het begin al goed voelde tussen ons.

Kinderwens

Inmiddels wisten we ook van elkaar dat ‘samen zijn met een meisje’ niet per definitie een kinderwens hoefde uit te sluiten. We wilden erg graag moeder worden. Ik verlangde naar een kindje in mijn buik. Anneloes naar een kindje in haar hart.

We hebben eerst een paar prachtige reizen gemaakt. Naar Maleisië, India en Nepal, voordat we ons concreet met onze kinderwens bezig gingen houden.

We wilden graag een kindje via KID, tegenwoordig niet meer anoniem, en omdat er wachtlijsten waren van toen nog ruim 2 jaar besloten we ons al op tijd in te schrijven. Anderhalf jaar laten bleken we al ‘aan de beurt’ te zijn! Toen gebeurde er veel….

Trouwen

Anneloes vroeg me ten huwelijk, we zijn in oktober 2012 getrouwd. Het was een stralende dag, we trouwden op blote voeten, buiten in de zon!

Twee maanden daarna werd ik zwanger van onze oudste dochter
Joek! Tijdens de zwangerschap regelden we de adoptie van Anneloes voor Joek, de wet ‘lesbisch ouderschap’ was pas op 1 april 2014 ingegaan. En getrouwd zijn was blijkbaar toch nog niet genoeg voor ons, als 2 vrouwen, om gelijke rechten en plichten te hebben wat betreft kinderen.

Twee mama’s

Gelukkig hadden we een fijne advocaat die dit snel en goed voor ons regelde. We hebben dus gekozen voor een behandeling in het ziekenhuis. Zij werken met niet-anonieme donoren, zodat onze kinderen rond hun 18e jaar contact mogen leggen met hem. We noemen hem bewust donor omdat we vinden dat een ‘papa’ onderdeel zou moeten uitmaken van het leven en de opvoeding van de kinderen. Dat willen we niet. Onze kinderen groeien liefdevol op met 2 mama’s.

We voelden, en voelen, ons allebei mama van dit prachtige meisje. Toen ze begon te praten en zocht naar een manier om de verschillen tussen ons aan te duiden besloten we onze ‘titel’ met onze voornamen aan te vullen. Joek noemt ons nu mama Loes en mama Kim. Dat voelt goed.

De mogelijkheid bestond om deze donor te reserveren. Dat deden we graag! Vlak voordat Joek 1 jaar werd, zijn we opnieuw een traject gestart om zwanger te worden en dit lukte gelukkig weer snel. Voor dit kindje hoefden we geen ingewikkelde adoptieprocedure te doorlopen en waren we direct, allebei opnieuw moeder!
In juni 2015 is onze tweede dochter Pien geboren. Wat zijn we trots, blij en verliefd!


Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *